Autor Antanina Dolewa Luty - 18 - 2011 0 Comment

rozwoj-handlu-bialorusiObecnie w regulacjach dotyczących handlu zagranicznego Białorusi uczestniczą następujące organy władzy:
• prezydent Republiki Białoruś (określa podstawowe kierunki polityki zagranicznej państwa);
• Rada Ministrów (zapewnia prowadzenie polityki handlu zagranicznego, rozpracowuje program rozwoju ekonomiki zagranicznej, zapewnia ochronę krajowych producentów, zatwierdza wysokość taryf celnych);
• Ministerstwo spraw zagranicznych (uczestniczy w opracowywaniu mechanizmu stosunków walutowo-kredytowych, opracowywaniu i organizacji polityki przyciągania zagranicznych inwestycji i ich rozmieszczeniu na terytorium kraju, uczestniczy w rozpracowywaniu prognozy bilansu handlu zagranicznego, analizuje stan tego bilansu, dokonuje prognozy tempu, proporcji i efektywności eksportu, uczestniczy w kontroli zachowania przez ministerstwa interesów państwowych na rynku zagranicznym, zapewnia wywiązywanie się z obowiązków Republiki wynikających z umów międzynarodowych, uczestniczy w działalności międzynarodowych organizacjach ekonomicznych, rozpracowywuje propozycje o zawarciu umów międzynarodowych i zawiera te umowy za zgodą Rządu);
• Ministerstwo Gospodarki (uczestniczy w opracowywaniu polityki inwestycyjnej i przyciąganiu inwestycji zagranicznych, przygotowywaniu propozycji mechanizmów regulacji zagranicznej polityki gospodarczej, opracowywaniu kierunków polityki walutowo-kredytowej, prowadzi działalność przyciągającą zagraniczne kredyty, proponuje wysokość stawek celnych);
• Ministerstwo Handlu (prowadzi działalność operacyjną związaną z wprowadzeniem regulacji zagranicznej polityki gospodarczej w życie);
• Ministerstwo finansów (określa politykę finansową w sferze działalności gospodarczej, uczestniczy w regulowaniu transakcji eksportowo-importowych, prowadzi działalność w sferze kredytowych i walutowo-finansowych operacji z innymi państwami, analizuje finansowe problemy związane z międzynarodową ekonomiczną współpracą, przygotowuje propozycje polepszenia walutowo-finansowych stosunków z innymi krajami);
• Państwowy komitet celny (realizuje politykę celną państwa, dba o bezpieczeństwo kraju w ramach swoich kompetencji, modernizuje środki regulacji celnych, zabezpiecza przyjazne warunki do współpracy z zagranicą, uczestniczy w rozwoju stosunków zagranicznych, walczy z kontrabandą, nieprzestrzeganiem przepisów prawa celnego, pobiera w terminie cła, podatki i inne konieczne opłaty);
• Narodowy bank RB (prezentuje interesy państwa w bankach centralnych innych krajów, wydaje licencje bankom komercyjnym na prowadzenie operacji w walucie obcej i na otwarcie przedstawicielstw banków zagranicznych i innych instytucji zagranicznych na Białorusi, emituje walutę krajową – rubel białoruski, zarządza rezerwami Republiki, określa i publikuje kurs rubla białoruskiego do innych walut);
• Parlament (wraz z prezydentem określa podstawowe kierunki polityki gospodarczej państwa, ratyfikuje umowy handlowe z innymi krajami);
• Izba handlowo-przemysłowa Republiki Białoruś (jest to niepaństwowa organizacja, która zrzesza przedsiębiorców w celu ochrony ich interesów w stosunku z państwem i jego organami).

W zakresie arbitrażu prowadzi działalność Międzynarodowy Sąd Arbitrażowy przy Białoruskiej Izbie Przemysłowo-Handlowej. Działają również instytucje służebne, którymi są instytucje certyfikacyjne: Białoruski Państwowy Instytut Standaryzacji i Certyfikacji (BielGISS), Centrum Badań i Certyfikacji (TOOT), Centrum badań Naukowych Przemysłu Lekkiego. Białoruskie stowarzyszenia gospodarcze wspierają przedsięwzięcia handlu zagranicznego. Wśród nich najbardziej znane są Białoruski Związek Przedsiębiorców i Białoruska Agencja Wspierania Inwestycji Zagranicznych. Działalność związaną ze wspieraniem przedsiębiorczości prowadzą również różne firmy marketingowe, konsultingowe, audytorskie, izby handlowo-przemysłowe.

Podstawowymi aktami prawnymi regulującymi działalność handlu zagranicznego Białorusi są ustawy z 25 listopada 2004 nr 347-3 „O państwowej regulacji handlu zagranicznego” i „O metodach ochrony ekonomicznych interesów Republiki Białoruś przy realizacji zagranicznej działalności handlowej” z 25 listopada 2004 nr 346-3.

Państwowe regulacje handlu zagranicznego są realizowane za pomocą narzędzi taryfowych i nie taryfowych, nadania państwu prawa wyłącznego na realizację niektórych rodzajów handlu zagranicznego. Przez to Prezydent albo Parlament Białorusi mogą wprowadzać ilościowe ograniczenia na eksport lub import towarów, prac lub usług w następujących przypadkach:
1. ochrona ekonomicznego bezpieczeństwa Republiki;
2. ochrona rynku wewnętrznego;
3. wywiązywanie się z międzynarodowych zobowiązań.

Te sformułowania pozwalają wprowadzić ilościowe ograniczenia do każdego eksportowanego lub importowanego towaru. Dana sytuacja jest sprzeczna z zamiarem WTO znieść wszelkie bariery w handlu oprócz cła, podatku i innych koniecznych opłat. Drugą kwestią, która jest sprzeczna z zasadami WTO są zakazy i ograniczenia na eksport i import towarów ze względu na interesy państwa takie jak zachowanie społecznej moralności i porządku, ekonomiczne bezpieczeństwo kraju. Oprócz tego ustawa przewiduje następujące narzędzia regulacji handlu zagranicznego:
• licencjonowanie eksportu lub importu;
• państwowy monopol na eksport lub import niektórych towarów, robót oraz usług;
• środki ochronne w stosunku do importu towarów;
• wymogi techniczne, sanitarne, ekologiczne i inne w stosunku do importowanych towarów.

Podstawę regulacji taryfowych stanowi Kodeks Celny Republiki Białoruś i ustawa „O wprowadzeniu zmian do ustawy Republiki Białoruś „o taryfie celnej”. Taryfa celna Białorusi składa się z dwóch części: importowe i eksportowe taryfy. Importowa taryfa jest trzypoziomowa. Ważne stawki celne importowe Białorusi są ujęte w rozporządzeniu Rady Ministrów z 28 lipca 2002 r. nr. 865 „O zatwierdzeniu importowych stawek celnych”. W Białorusi istnieją następujące rodzaje stawek celnych: ad valorem – naliczane procentowo od wartości celnej towaru; specyficzne – określone kwotowo, wysokość cła jest liczona w stosunku do jednostki masy lub miary; mieszane – połączenie stawek ad valorem i specyficznej.

Ważne stawki celne eksportowe są zawarte w rozporządzeniu Rady Ministrów z 28 lipca 2002 r. „O zatwierdzeniu eksportowych stawek celnych”. Eksportowe stawki celne są stosowane głównie do surowców, które są wywożone do krajów niebędących członkami Sojuszu Celnego. Do Sojuszu Celnego należą następujące państwa: Białoruś, Rosja, Kazachstan, Tadżykistan, Kirgizja. Należy zaznaczyć, że towary pochodzące z krajów WNP są zwolnione od opłat celnych (wyjątek stanowi cukier biały, który jest wwożony na obszar celny Białorusi z terytorium kraju nie będącego członkiem Sojuszu Celnego i który pochodzi z państwa WNP) na podstawie porozumienia o wolnym handlu między krajami WNP. Towary pochodzące z państw, do których Białoruś stosuje reżym przyjazny, podlegają stawkom zatwierdzonym rozporządzeniem Rady Ministrów z 2002 r. A towary pochodzące z państw, do których Białoruś nie stosuje trybu przyjaznego, podlegają stawkom dwa razy większym.

Zwolnione z opłat celnych są:
• towary przeznaczone na cele produkcyjne, które są wwożone przez osoby prawne na kontrakt, opłaty za który są dokonane za pomocą kredytu zagranicznego z gwarancją rządu Białorusi;
• waluta białoruska, zagraniczna i papiery wartościowe;
• środki transportowe przekraczające granicę celną podczas międzynarodowych przewozów, również związany z nimi sprzęt i paliwo niezbędne do normalnego funkcjonowania;
• towary wwożone lub wywożone czasowo;
• towary, które są przedmiotem handlu w sklepach typu „duty free”;
• towary wwożone w ramach przechowywania na składzie celnym;
• towary, które są wwożone ta terytorium Białorusi w celach przerobienia i które zostaną później wywiezione w ramach eksportu;
• towary, które są przerabiane pod nadzorem celnym;
• towary, które są reimportowane na obszar celny Republiki;
• towary przewożone tranzytem;
• towary oddawane państwu;
• towary, które są niszczone pod nadzorem celnym;
• towary, które są rozmieszczane na terytorium wolnych obszarów celnych i wolnych składów.

Białoruś stosuje indywidualne ulgi taryfowe, co jest niedopuszczalne w ramach WTO, dlatego władza zdaje sobie sprawę z tego, że te przepisy powinny zostać poprawione. Wynika to z faktu, że Republika zgłosiła w 2000 roku chęć wstąpienia do WTO. Jednak podczas negocjacji wystąpiły problemy związane z przejrzystością i przewidywalnością przepisów białoruskich. Żeby mieć szansę do wstąpienia do WTO przed Białorusią stoją przede wszystkim następujące zadania: polepszenie klimatu inwestycyjnego, stworzenie przejrzystości w gospodarce, zmiany w polityce podatkowej i w systemie kredytowania przedsiębiorstw państwowych, obniżenia ceł i taryf itp. Białoruś ma zamiar przygotowywać swoją gospodarkę do wymogów WTO. O tym świadczy wprowadzenie w 2004-2006 latach programu Jakość, który dotyczy dziedziny standaryzacji i certyfikacji produktów. Również została poddana znacznym zmianom Ustawa Republiki Białoruś „O standaryzacji”. Została podpisana nowa ustawa „O technicznym unormowaniu i standaryzacji”, która odpowiada zasadom WTO.

W Białorusi jedną z metod regulacji handlu zagranicznego są licencje. Licencje są wydawane przez Ministerstwo Handlu na import następujących towarów: cukier-surowiec, cukier biały, drożdże nieaktywne i inne martwe jednokomórkowe organizmy, piwo słodowe, produkty wykorzystywane w żywieniu zwierząt, środki regulujące wzrost roślin, opony i gumowe pokrywki, dywany i inne tekstylia podłogowe gotowe i niegotowe, krochmal.

Barierą dla importu na Białoruś są również podatki. Podatek od sprzedaży detalicznej towarów wynosi 5% zysku. Ale dla niektórych zagranicznych towarów ta stawka wynosi 10-15%. Są to towary, które konkurują z krajowymi: alkohol, napoje, papierosy, pralki, zegary, buty skórzane i inne.

Istnieje wiele innych barier w prowadzeniu działalności handlowej na Białorusi. Przedsiębiorstwa w kraju nie mają pełnej swobody w swoich działaniach. Do 2000 roku obowiązkowa była sprzedaż dewiz Narodowemu Bankowi Białorusi w wysokości 40% przychodów, obecnie jest 30%. Są zabronione wewnętrzne rozliczenia w walucie obcej. Jednym z głównych problemów białoruskich eksporterów jest brak umiejętności pracy z klientami, brak serwisów w państwach UE, brak systemu gwarancji, słaba znajomość etyki zawodowej.

Gospodarka Białorusi jest w znacznym stopniu uzależniona od handlu zagranicznego. Międzynarodowy Fundusz Walutowy oszacował, że wartość eksportu stanowi 56,6 %, a wartość importu 65,3 % wartości PKB. A więc handel zagraniczny Białorusi charakteryzuje się saldem ujemnym.

W handlu zagranicznym Białorusi dominującą rolę odgrywa przemysł, który stanowi 2/3 PKB. Niektóre rodzaje produkcji mają większe zasoby, niż potrzeby wewnętrzne państwa, co daje tym branżom możliwość eksportować swój towar za granicę. Jest to produkcja włókien lnianych i syntetycznych, nawozów potasowych, samochodów ciężarowych, traktorów, wind, telewizorów, lodówek. Ponad połowę produkcji Białorusi idzie na eksport – 69%.

W strukturze towarowej białoruskiego eksportu dominują surowce i materiały, maszyny i sprzęt. W imporcie dużą część zajmują maszyny, żywność, produkty przemysłu chemicznego. W handlu zagranicznym RB jest zauważalna tendencja stabilizacji obrotów handlowych.

W praktyce bariery dostępu do rynku białoruskiego mają raczej charakter biurokratyczny, a nie polegają na zakazach.

Najważniejsze bariery dostępu do rynku białoruskiego to:
• wysokie cła;
• obowiązkowa rejestracja kontraktów na import towarów rolno-spożywczych w Ministerstwie Rolnictwa i Żywności Białorusi;
• konieczność uzyskiwania zezwoleń na eksport towarów spożywczych i powszechnego użytku;
• konieczne uzgadnianie cen w kontraktach eksportowych;
• trudności w uzyskaniu certyfikatów na towary rolno-spożywcze;
• niska chłonność rynku;
• różnice w odprawach celnych towarów;
• ograniczenia administracyjne importu towarów rolno-spożywczych.

Dla handlu ważne znaczenie ma transport. Na Białorusi istnieje transport kolejowy, drogowy, rzeczny, lotniczy i rurociągowy. Udział transportu w strukturze PKB w 2007 roku wyniósł 8,6%. Dominujące znaczenie dla Białorusi ma transport kolejowy. Republika posiada gęstą sieć kolejową – 27 km/1000 km2. Wzrosła jakość bazy technicznej transportu kolejowego Republiki. Transport drogowy ma również gęstą sieć dróg. Ten rodzaj transportu zajmuje drugie miejsce po transporcie kolejowych w przewozach towarowych (24%) i pasażerskich (32%). Największą autostradą jest droga na trasie Brześć-Mińsk-Moskwa. I jest to jedyna autostrada Białorusi, która dorównuje poziomowi europejskiemu. Transportem drogowym są przewożone prawie wszystkie rodzaje towarów, jednak największy udział w przewozach transportem drogowym ma produkcja rolnictwa, przemysłu lekkiego i spożywczego, materiałów budowlanych. Transport rzeczny jest najstarszym rodzajem transportu Białorusi. Najważniejsze szlaki wodne Białorusi to Dniepr, Prypieć, Berezyna, Soż, Dźwina Zachodnia i Niemen. Na rzeki basenu Dnieprowskiego przypada 95% obrotu towarowego transportu rzecznego. Pierwsze miejsce w obrocie towarowym zajmuje port Brześć, a drugie – port Homel. W strukturze towarowej transportu rzecznego dominujące znaczenie ma tranzyt rud żelaza, które są przewożone z Krzywego Rogu (Ukraina) do Polski. Transportem rzecznym również są przewożone takie towary jak węgiel, nawozy, materiały budowlane, minerały. Transport lotniczy Białorusi jest stosunkowo młody. Główne linie lotnicze są obsługiwane przez samoloty Jak-40, Tu-134, Tu-154. Udział transportu lotniczego w przewozach pasażerskich Białorusi wynosi około 6,5%. W przewozach towarowych transportem morskim dominują towary wymagające szybkiej dostawy (przyrządy medyczne, poczta, szybko psujące się produkty). Transport rurociągowy jest najmłodszym rodzajem transportu na Białorusi. Udział tego transportu w przewozach towarowych – 49%. Duże znaczenie ma transport rurociągowy dla tranzytu gazu i ropy naftowej z Rosji do krajów Europy, który idzie przez terytorium Białorusi.

Oprócz handlu towarowego duże znaczenie dla Białorusi mają inwestycje zagraniczne. Spośród wszystkich form napływu kapitału zagranicznego dla gospodarki białoruskiej podstawową rolę odgrywają inwestycje bezpośrednie. Największą dynamiką charakteryzowały się ZIB w drugiej połowie lat 90tych, co jest związane z prywatyzacją i ze zwiększonym napływem inwestycji typu greenfield. W najbliższej perspektywie głównym elementem napływu ZIB pozostanie prywatyzacja.

Najważniejszym aktem prawnym regulującym działalność inwestycyjną na Białorusi jest Kodeks Inwestycyjny, najnowsza publikacja którego weszła w życie w 2005 roku. Ta nowa redakcja kodeksu zniosła ulgi w podatku dochodowym inwestorów zagranicznych, ale przedsiębiorcom wdrażającym nowe technologie przysługują różne dodatkowe ulgi, na przykład zwolnienie od opłaty podatku dochodowego i cła, obniżenie podatku VAT. Do drugiej grupy aktów prawnych należą normy kodeksu cywilnego, prawo pracy, regulacje finansowe, ustawy i rozporządzenia odnoszące się do działalności uczestników współpracy gospodarczej z zagranicą oraz organów administracji państwowej. Białoruś podpisała ponad 40 dwustronnych porozumień o współpracy i wzajemnej ochronie inwestycji z takimi państwami jak Polska, Niemcy, Szwajcaria, Holandia, Wielka Brytania, Finlandia, Włochy, Czechy, Chiny, Turcja, Egipt, Cypr i inne. Republika również zawarła 37 umów o unikaniu podwójnego opodatkowania (w tym z Polską). Białoruś jest członkiem Konwencji Waszyngtońskiej o rozstrzyganiu sporów między państwami oraz Konwencji Seulskiej o zabezpieczeniu inwestycji.

Według przedsiębiorców zagranicznych, najważniejsze bariery w inwestowaniu na Białorusi to:
• niestabilny system prawny;
• zbyt skomplikowany system podatkowy, wysokie stawki podatkowe;
• nieobecność Białorusi w niektórych międzynarodowych organizacjach, takich jak WTO.

Żeby poprawić klimat inwestycyjny w kraju, rząd Republiki w 2002 roku przyjął Nacjonalny program w sprawie przyciągania inwestycji. Ten program miał na celu polepszenie klimatu inwestycyjnego, warunków makroekonomicznych, systemu podatkowego, systemu prywatyzacji, warunków rozwoju rynku papierów wartościowych, zmniejszenie liczby działalności podlegających licencjonowaniu. W ramach tego programu już dokonano kilka postępów. W 2003 r. została zmniejszona liczba działalności wymagających licencji do 49 (wcześniej było ok. 150). W tym samym roku został wydłużony termin rejestracji znaków towarowych do 18 miesięcy (wcześniejszy termin – 12 miesięcy). W 2004 roku została obniżona stawka podatku VAT z 20% do 18%. W celu utrzymywania stałego kontaktu z inwestorami zagranicznymi przez rząd została stworzona Rada Konsultacyjna do spraw inwestycji zagranicznych. Członkami tej Rady są przedstawiciele organów państwa i inwestorzy zagraniczni działające na rynku białoruskim. Członkowie zagraniczni uczestniczą w roboczych zespołach wypracowujących rekomendacje dla rządu w sprawie rozwiązywania najbardziej aktualnych problemów dotyczących prowadzenia biznesu na Białorusi.

Obecnie jest zauważalna tendencja wzrostowa napływu bezpośrednich inwestycji zagranicznych (BIZ) na Białoruś: 2005 r. – 451,3 mln USD, 2006 r. – 748,6 mln USD, 2007 r. – 1313,5 mln USD.

Duża część BIZ została otrzymana od Szwajcarii (59,6% całości BIZ), Rosji (16,3%), Wielkiej Brytanii (6,3%), Holandii (4,2%). Najbardziej atrakcyjnymi dla inwestorów zagranicznych były następujące branże: handel i żywienie zbiorowe – 41,1%, łączność – 17%, przemysł – 15,2%.

Według danych z 2004 roku na Białorusi działało około 3000 przedsiębiorstw z udziałem inwestorów z 77 różnych państw. Najwięcej zagranicznych i wspólnych przedsiębiorstw zostało utworzone z Rosją (579), Stanami Zjednoczonymi (419), Niemcami (341), Polską (320), Litwą (205). Białoruś aktywnie współpracuje z transnarodowymi korporacjami. Na przykład, zostało utworzone wspólne przedsięwzięcie z niemieckim koncernem „MANN” (produkcja sprzętu samochodowego) i przedsiębiorstwem „Carl Zeiss” (produkcja wyrobów optycznych).

Największe inwestorzy indywidualni na terenie Białorusi to: Coca Cola (USA), Double Star International Ltd. (USA), Frezenc GmbH (Niemcy), Vicos Nahrungs Mittel GmbH (Niemcy), SB Telecom (Cypr), Maersk Medical A/S (Dania), Korporacja „Boston INK” (USA), INKO FOOD (Polska), ŚNIEŻKA (Polska).

W maju 2004 roku Białoruś została wschodnią granicą UE i interes do Republiki wzrósł ze strony zagranicznych przedsiębiorstw. Prowadząc działalność na Białorusi inwestor otrzymuje dostęp do białoruskiego rynku oraz do rynków krajów Euroazyjskiego Porozumienia: Rosji, Kazachstanu, Kirgizji, Tadżykistanu.

Wspólne przedsiębiorstwa oraz firmy ze stuprocentowym udziałem kapitału zagranicznego realizują 17% eksportu i 20% importu Republiki.

Białoruś również inwestuje kapitał za granicę, przy czym 29,4% kapitału inwestuje do Węgier. Inne kraje, do których Białoruś inwestuje kapitał, to Ukraina, Rosja, Łotwa, Stany Zjednoczone, Polska.

Jedną z najważniejszych barier w inwestowaniu na Białoruś są częste zmiany przepisów prawnych. Natomiast na terenie Republiki Białoruś działa sześć wolnych stref ekonomicznych (Brześć, Homel-Raton, Mińsk, Witebsk, Mohylew i Grodnoinvest), w których prawodawstwo jest bardzo stabilne, i przepisy ich dotyczące nie uległy dotąd żadnym ważnym zmianom. Na Białorusi zasady tworzenia WSE są uregulowane w Ustawie „O wolnych strefach ekonomicznych na terytorium Republiki Białoruś”. Według tej ustawy, WSE jest to część terytorium Republiki z określonymi granicami administracyjnymi i specjalnym systemem prawnym, zawierającym ulgowe warunki prowadzenia działalności gospodarczej. Na tym terytorium państwo gwarantuje inwestorom ochronę inwestycji, dochodów, brak przeszkód w realizacji swobód i praw przewidywanych ustawą. Wolne strefy ekonomiczne zostały stworzone na Białorusi w następujących celach:
• przyciąganie kapitału zagranicznego, nowych technologii i metod zarządzania;
• budowa infrastruktury rynkowej dla rozszerzenia międzynarodowych stosunków gospodarczych;
• rozwój eksportu i zwiększenie wpływów dewizowych;
• szybsze wprowadzenie postępu naukowo-technicznego;
• stworzenie nowych form gospodarowania;
• szkolenie specjalistów białoruskich w zakresie biznesu międzynarodowego.

Na Białorusi przy otwarciu WSE są ustalane cele i zadania, które ona ma osiągnąć. Każda strefa ma własne cele, na przykład WSE Mińsk ma na celu zwiększenie załadunku lotniska Mińsk-2, rozwój transportu lotniczego; WSE Brześć – wprowadzenie i rozwój nowych form gospodarowania; WSE Homel-Raton – rozwój infrastruktury transportowej.

Rezydentem wolnej strefy ekonomicznej może być osoba prawna lub fizyczna, białoruska lub zagraniczna, która jest zarejestrowana przez administrację WSE.

Ulgi przewidywane dla rezydentów WSE:
• zwolnienie z podatku dochodowego przez 5 pierwszych lat działalności;
• zwolnienie z płacenia podatku od nieruchomości;
• stawka na podatek dochodowy (kiedy już zaczyna obowiązywać) wynosi 12% (normalny wynosi 24%);
• możliwość zmniejszenia stawek podatkowych i innych opłat;
• ograniczona lista płaconych podatków i opłat;
• preferencje celne przy przywozie materiałów, sprzętu i przy wywozie własnej produkcji.

Preferencje celne polegają na tym, że towary, które są wwożone na teren WSE i wywożone z WSE poza granice państwa są zwolnione z podatków i opłat celnych (wyjątek stanowią opłaty za formalności celne). Jednak przy wywozie towarów z WSE na pozostałą część Białorusi podatki i cła są pobierane. Białoruska Izba Handlowo-Przemysłowa wydaje certyfikat, który stanowi świadectwo pochodzenia towaru z WSE. Dla obsługi rezydentów i nierezydentów w wolnych strefach ekonomicznych w latach 2001-2003 powstały następujące banki: SAO „Atom-bank” (z udziałem kapitału białoruskiego, brytyjskiego, litewskiego i łotewskiego), ZAO „Północny Bank Inwestycyjny” (kapitał brytyjski, amerykański i litewski), OAO „Międzynarodowy Bank Rezerw” (kapitał białoruski i szwajcarski), OAO „ŁOROBANK” (kapitał amerykański i łotewski), OAO „Międzynarodowy Bank Współpracy Ekonomicznej” (100% kapitał zagraniczny).

W 2007 roku do WSE wpłynęło 277,5 mln USD z różnych państw światu. Wśród zagranicznych inwestorów największy udział w WSE mają firmy z Niemiec, Wielkiej Brytanii, Polski, Rosji, Stanów Zjednoczonych, Łotwy, Austrii. Struktura branżowa inwestycji w WSE wygląda następująco: budowa maszyn i przetwarzanie metali stanowią 52,3% inwestycji w wolnych strefach ekonomicznych, przemysł chemiczny – 17,6%, przemysł lekki i drzewny – 20,8%, przemysł spożywczy – 6,3%, inne (nauka, weterynaria, bankowość itd.) – 3%. Wolne strefy ekonomiczne mają duży udział w eksporcie i imporcie Republiki. W 2007 roku eksport realizowany przez rezydentów WSE wyniósł 998,7 mln USD, import – 947,5 mln USD.

Źródła:
Gospodarcze sąsiedztwo Polski, Red. K. Starzyka, Wydawnictwo Naukowe Semper, Warszawa 2005
Давыденко Л.Н., Давыденко Е.Л., Белорусский вектор экономического развития, Министерство образования Республики Беларусь, Минск 2006
Rozszerzona Unia Europejska i jej wschodni sąsiedzi.Pierwsze doświadczenia współpracy, Red. E. Teichmann, M. A. Weresa, Szkoła Główna Handlowa w Warszawie, Warszawa 2005
Киреенко Е. Г., Социально-экономическая география Республики Беларусь, Аверсэв, Минск 2003
Экономико-инвестиционный обзор – Республика Беларусь 2006, Министерство Иностранных Дел Республики Беларусь и Министерство Экономики Республики Беларусь

http://belstat.gov.by

http://www.mfa.gov.by

Koprowski M.A., Stańczak G., Białoruś – в бизнесе хорошо, Rynki zagraniczne, numer 2/2006 r.

http://news.open.by

http://naviny.by

Свободные экономические зоны Республики Беларусь, Составитель В.Л. Леонидов, справочное издание Юнипак, Минск 2006

Spodobał Ci się artykuł? Czekamy na Twój głos!


Białoruś